Kuru Fasulye Neden Unla Islatılır?
Kayseri’de büyümek, mutfakta neredeyse her gün bir gelenekle karşılaşmak demek. Her bir yemeğin, her bir tarifin bir hikayesi var. Ama bazen, basit görünen bir şeyin aslında ne kadar derin anlamlar taşıdığını fark edemiyorsunuz. O gün de böyle oldu işte. O kadar sıradan bir şeydi ki, kuru fasulye pişirmek, ama bir anda içimde beklenmedik duygular fırtınalar estirmeye başladı. “Kuru fasulye neden unla ıslatılır?” sorusu, o an bana hayatımın en önemli sorusunu sordurdu.
Bir Akşam Sofrası: Kuru Fasulye ve Un
Evimizde, akşamları mutfak o kadar güzel kokar ki, insanın içi ısınır. Babam o gün çok yorulmuştu. Şirketin işleri bir türlü rayına girmedi. Annemin de ruhu biraz kararmıştı, ama her zaman olduğu gibi mutfakta kaybolmuştu. O akşam kuru fasulye pişirecekti. Annemin elleriyle yaptığı o yemeğin kokusu, mutfağa yayıldıkça her şeyin biraz daha güzel olacağına inanıyorum. Onun yemekleri her zaman insanın kalbine dokunur, öyle bir şey işte.
Ve sonra geldi o an: Annem fasulyeleri unla ıslatırken, gözlerim ona takıldı. Bu, küçük bir işlemdi ama bana çok yabancı geldi. O kadar basit, o kadar doğal bir şeydi ki, ama bir yandan da derin bir anlam taşıyor gibiydi. Neden unla ıslatıyordu bu fasulyeleri? Ne fark ederdi ki, değil mi? Ama ben neden böyle düşündüğümü anlamadım. Birden, içimde bir kıpırtı oluştu ve anneme sordum.
“Anne, kuru fasulye neden unla ıslatılır?”
O kadar basit, o kadar sıradan bir soru ki. Ama annem o kadar derin bir şekilde baktı ki, bana, sanki o soruya sadece yemekle ilgili bir yanıt vermek değil, bir hayat dersi de vermek istiyordu. “Un, fasulyenin üzerindeki kabuğun daha kolay yumuşamasını sağlar,” dedi. O kadar basitti ki, ama bir anda bir anlam kazandı. Bu basit işlem, bazen hayatın da böyle olduğunu hatırlatıyor. Her şeyin yüzeyine bakarak hemen bir şeyleri yargılamak ne kadar da kolay. Ama aslında altındaki anlamı görmek, derinlemesine düşünmek, biraz sabırlı olmak gerek.
Bir Mutfak, Bir Gelecek, Bir Umut
Annemi izlerken, içimde bir düşünce büyüdü. Kuru fasulyenin üzerindeki kabuğun yumuşaması için biraz sabır gerekiyordu. Tıpkı hayat gibi. Bazen kabuklar sert olur, ve bir şeyi anlamak için önce onları biraz ısıtmak, biraz yumuşatmak gerekir. “Bunu fark etmek için biraz zaman geçmeli,” dedim kendi kendime. Annem elini bir süre daha fasulyelerin üzerinde gezdirdi, sonra sıcacık ekmekle tabakları doldurdu. Babam gülümseyerek sofraya oturdu. Bir anda her şeyin, sadece bir akşam yemeğiyle ne kadar değişebileceğini fark ettim. İçimdeki karanlık düşünceler, annemin pişirdiği kuru fasulye ile birlikte biraz daha soldu.
Bir Akşam Daha, Bir Hikaye Daha
Bir akşam daha, bir yemek daha… Ama o sorunun cevabı bana başka bir şey hatırlattı. Unla ıslatılmış kuru fasulye, bazen hayatın zorluklarıyla baş etmenin, sabırla beklentileri aşmanın simgesi gibi geliyor. Hani bazen her şeyin yavaş ilerlediği, sanki hiçbir şeyin yolunda gitmediği zamanlar olur ya, işte o zamanlarda, sabırla beklemek ve üstündeki kabukları yavaşça yumuşatmak gerekir. Ve belki de o yumuşak kabukların altından, en lezzetli iç kısmı bulmak mümkündür.
Bu basit yemek, bana hayatın küçük ama değerli detaylarını hatırlattı. İşte, bazen “kuru fasulye neden unla ıslatılır?” sorusunun cevabı, sadece mutfakta değil, hayatın her anında karşımıza çıkar. Kendimizi, duygularımızı, düşüncelerimizi anlamak ve yumuşatmak için bazen biraz zaman ve sabır gerekir. Annemden öğrendim ki, her şeyin bir zamanı var. Bu küçük detaylar, bizi daha güçlü kılar, daha derinleştirir. O akşam, sadece kuru fasulye değil, bir yaşam dersi de pişti.
Sonra Ne Oldu?
O akşamdan sonra, her kuru fasulye tabağımda, bir anlam aradım. Anlamın bazen sadece basit bir işlemin ardında yattığını fark ettim. Unla ıslatılmış kuru fasulye, her gün karşılaştığımız zorlukları, sabırla aşmamız gerektiğini simgeliyor. O kadar basit bir işlem, o kadar büyük bir anlam taşıyor ki… Gerçekten, her şeyin bir anlamı var. Belki de işte bu yüzden, bazen durup, bir yemek yaparken bile, hayatı yeniden anlamaya başlıyoruz.